پهنههای زمینساختی ایران: ویژگیها و تنوع سنگی
تقسیمبندی پهنههای زمینساختی
زمینشناسی ایران بر اساس ویژگیهای ساختاری و نوع سنگهای غالب به چندین پهنه تقسیم میشود. یووان اشتوکلین دانشمند سوئیسی، نقش کلیدی در راهاندازی سازمان زمینشناسی ایران و ارائه این تقسیمبندی داشت. در میان این پهنهها، ایران مرکزی به عنوان یک موزه طبیعی شناخته میشود؛ زیرا تنها پهنهای است که سنگهایی از تمام دورانهای زمینشناسی (از پرکامبرین تا سنوزوئیک) را در خود جای داده و کاملترین تاریخچه تکوین را فراهم میکند.
| نام پهنه | نوع سنگ غالب | ویژگی خاص |
|---|---|---|
| زاگرس و البرز | رسوبی | چینخوردگیهای وسیع |
| سنندج-سیرجان | دگرگونی | معادن سرب و روی |
| ارومیه-دختر | آذرین | فعالیت آتشفشانی |
سنگشناسی پهنههای مختلف
تنوع سنگی در ایران بسیار بالا است. پهنه سنندج-سیرجان عمدتاً از سنگهای دگرگونی (مانند شیست و هورنفلس) تشکیل شده و به همین دلیل منبع غنی از سنگ مرمر است. در مقابل، پهنههای البرز، زاگرس، کپهداغ و همچنین ایران مرکزی (در بخشهای وسیعی) دارای سنگهای رسوبی هستند. پهنههایی مانند ارومیه-دختر (سهند-بزمان) و شرق و جنوبشرق ایران عمدتاً دارای سنگهای آذرین با مقاومت بالا در برابر تنش میباشند که حاصل فعالیتهای ماگمایی هستند.
قدیمیترین سنگهای ایران با سن ۶۰۰ میلیون تا بیش از ۱ میلیارد سال در ناحیه ایران مرکزی یافت میشوند و نسبت به سپرهای قدیمی سیبری یا آفریقا جوانتر هستند.