بیماری های مری

6 مفهوم در این درس

آزمونک سریع

با چند پرسش تصادفی، آمادگی‌ات را بسنج

در حال آماده‌سازی آزمونک…

بیماری ریفلاکس معده به مری (GERD)

بیماری ریفلاکس معده به مری (GERD) زمانی رخ می‌دهد که برگشت محتویات معده به مری منجر به بروز علایم آزاردهنده یا عوارض شود. علایم تیپیک این بیماری شامل سوزش سردل (Heartburn) و رگورژیتاسیون (برگشت اسید) است. در بیمارانی که با علایم تیپیک مراجعه می‌کنند و فاقد علایم هشدار دهنده هستند، نخستین اقدام تشخیصی و درمانی، درمان تجربی با داروهای کاهنده اسید (مانند آنتی‌اسیدها یا PPI) است.

تظاهرات آتیپیک و خارج مری

ریفلاکس می‌تواند تظاهرات غیرمعمولی مانند سرفه مزمن، آسم، گرفتگی صدا و درد قفسه سینه غیرقلبی ایجاد کند. در این موارد، درمان با دوز دو برابر PPI (مثلاً امپرازول ۲۰ میلی‌گرم دو بار در روز) به مدت ۸ تا ۱۲ هفته توصیه می‌شود. برای اثبات ارتباط ریفلاکس با این علائم، pH متری ۲۴ ساعته مری به عنوان استاندارد طلایی شناخته می‌شود.

در صورت وجود علایم هشدار دهنده (دیسفاژی، کاهش وزن، آنمی یا خونریزی)، آندوسکوپی فوری الزامی است.

یافته‌های پاتولوژیک و درمان دارویی

در بیوپسی مری، وجود ائوزینوفیل و نوتروفیل نشانه التهاب است، اما وجود نوتروفیل نشان‌دهنده آسیب شدیدتر است. داروهای اصلی درمان شامل PPIها و H2 بلوکرها هستند. داروهایی مانند باکلوفن نیز می‌توانند با کاهش شل‌شدن‌های گذرای LES به درمان کمک کنند.

برای مثال، برای بیماری با سرفه مزمن بدون علت ریوی، از ابتدا درمان با PPI دو بار در روز شروع می‌شود، در حالی که برای سوزش سردل ساده، دوز استاندارد یک بار در روز کافی است.

واژگان کلیدی

GERD
برگشت محتویات معده به مری که موجب علائم یا آسیب مخاطی می‌شود.
رگورژیتاسیون
برگشت غیرارادی محتویات معده یا مری به داخل دهان بدون حالت تهوع.
pH متری ۲۴ ساعته
دقیق‌ترین روش برای اثبات ریفلاکس پاتولوژیک و ارتباط آن با علائم بالینی.

اشتباه‌های رایج

  • اشتباه است که تصور شود رگورژیتاسیون یک علامت هشدار دهنده برای آندوسکوپی فوری است؛ این یک علامت شایع GERD است.
  • به غلط تصور می‌شود که pH متری برای بیمار دچار ازوفاژیت شدید گرید D لازم است؛ در حالی که خودِ آسیبِ مشهود در آندوسکوپی برای تشخیص کافی است.
  • نباید تصور کرد ترازودون داروی اصلی GERD است؛ این دارو فقط در کاهش دردهای احشایی مری موثر است.

جمع‌بندی این مفهوم

  • علایم تیپیک شامل سوزش سردل و رگورژیتاسیون است و در موارد بدون علامت هشدار، درمان تجربی با PPI آغاز می‌شود.
  • برای تظاهرات خارج مری (مانند سرفه مزمن)، شروع درمان با دوز دو برابر PPI (دو بار در روز) توصیه می‌گردد.
  • آندوسکوپی در موارد مقاوم به درمان (۲ ماه درمان با دوز دو برابر PPI) یا وجود علائم هشدار دهنده الزامی است.
  • باکلوفن با کاهش شل‌شدن‌های گذرای LES می‌تواند در موارد مقاوم به درمان‌های معمول استفاده شود.
  • تغییر سبک زندگی شامل عدم مصرف مایعات همراه غذا و پرهیز از خوردن ۲ تا ۳ ساعت پیش از خواب است.

نکتهٔ تکمیلی

جالب است بدانید که برخی داروهای متداول قلبی و اعصاب می‌توانند باعث تشدید ریفلاکس شوند. برای مثال، داروهای آنتی‌موسکارینی مانند کلیدینیوم سی با کاهش فشار اسفنکتر تحتانی مری (LES)، سد دفاعی بین معده و مری را شل کرده و شدت ریفلاکس را افزایش می‌دهند. به همین دلیل به بیماران دچار سوزش سردل توصیه می‌شود لیست داروهای مصرفی خود را حتماً با پزشک کنترل کنند.

آشالازی و اختلالات حرکتی مری

آشالازی یک اختلال حرکتی عصبی-عضلانی است که با فقدان پریستالتیسم در تنه مری و شل نشدن اسفنکتر تحتانی مری (LES) هنگام بلع مشخص می‌شود. بیمار معمولاً با دیسفاژی پیشرونده نسبت به جامدات و مایعات از همان ابتدا و رگورژیتاسیون غذای هضم نشده مراجعه می‌کند.

تشخیص و یافته‌های مانومتریک

استاندارد طلایی تشخیص آشالازی، مانومتری مری است که شل نشدن LES و فقدان حرکات دودی را نشان می‌دهد. در باریوم سوآلو، نمای کلاسیک نوک پرنده (Bird beak) دیده می‌شود. یافته پاتوگنومونیک در بررسی بافت، التهاب در شبکه میانتریک و از بین رفتن سلول‌های گانگلیونی است.

ویژگیآشالازیاسپاسم مری (DES)
نوع دیسفاژیپیشروندهمتناوب
نمای رادیولوژینوک پرندهCorkscrew (پیچی)
وضعیت LESعدم شل شدنطبیعی

اسپاسم منتشر مری (DES)

در DES، بیمار دچار دیسفاژی متناوب و درد قفسه سینه است. مانومتری انقباضات همزمان و غیرهماهنگ را نشان می‌دهد، اما برخلاف آشالازی، فشار و شل شدن LES معمولاً طبیعی است.

در بیماران مسن با علایم آشالازی و کاهش وزن شدید، باید به فکر پسودوآشالازی (ثانویه به بدخیمی) بود و اندوسونوگرافی (EUS) انجام داد.

واژگان کلیدی

آشالازی
اختلال حرکتی مری ناشی از فقدان پریستالتیسم و عدم شل شدن اسفنکتر تحتانی.
مانومتری
اندازه‌گیری فشار داخل لومن مری برای ارزیابی عملکرد عضلانی (روش قطعی تشخیص آشالازی).
نمای نوک پرنده
تنگی انتهای مری همراه با اتساع بخش فوقانی در تصویربرداری با باریوم.

اشتباه‌های رایج

  • به غلط تصور می‌شود که داروهای پروکینتیک (مانند متوکلوپرامید) در آشالازی مفیدند؛ در حالی که این داروها کاربردی در درمان آشالازی ندارند.
  • اشتباه است که رگورژیتاسیون غذای هضم نشده را فقط مختص دیورتیکول زنکر بدانیم؛ این علامت در آشالازی نیز شایع است.
  • تصور نادرست این است که در آشالازی ریفلاکس اسید شایع است؛ برعکس، به دلیل بسته بودن LES، ریفلاکس در این بیماران بسیار نادر است.

جمع‌بندی این مفهوم

  • آشالازی با دیسفاژی همزمان به مایعات و جامدات از ابتدا و رگورژیتاسیون غذای هضم نشده شناخته می‌شود.
  • مانومتری دقیق‌ترین ابزار تشخیصی است و یافته اصلی آن عدم شل شدن LES در هنگام بلع است.
  • در رادیوگرافی ساده، فقدان حباب هوای معده یک یافته حمایتی برای آشالازی محسوب می‌شود.
  • درمان‌های دارویی شامل نیفدیپین زیرزبانی پیش از غذا و نیترات‌ها هستند؛ جراحی شامل میوتومی هلر است.
  • نمای Corkscrew در رادیولوژی اختصاصاً برای اسپاسم منتشر مری (DES) است، نه آشالازی.

نکتهٔ تکمیلی

یک یافته جالب در رادیوگرافی قفسه سینه بیماران مبتلا به آشالازی، فقدان حباب هوای معده است. علت این پدیده آن است که مری متسع شده و پر از مایع و غذا، مانند یک سد عمل کرده و اجازه نمی‌دهد هوای بلعیده شده به داخل معده راه یابد. اگرچه این نشانه قطعی نیست، اما دیدن آن در یک عکس رادیولوژی ساده می‌تواند پزشک را به سمت تشخیص آشالازی هدایت کند.

مری بارت و سرطان مری

مری بارت وضعیتی است که در آن اپیتلیوم سنگفرشی مری در پاسخ به تحریک مزمن اسید، جای خود را به متاپلازی استوانه‌ای روده‌ای (حاوی سلول‌های گابلت) می‌دهد. این تغییر در آندوسکوپی به صورت مخاط قرمز مخملی دیده می‌شود. مری بارت مهمترین عامل خطر برای آدنوکارسینوم مری است.

غربالگری و پایش

در بیماران مبتلا به مری بارت، فواصل پایش با آندوسکوپی بر اساس وجود دیسپلازی تعیین می‌شود. اگر دیسپلازی وجود نداشته باشد، پایش هر ۳ تا ۵ سال است. در صورت گزارش دیسپلازی (با هر درجه‌ای)، این یافته همواره باید توسط پاتولوژیست مجرب دوم تایید شود.

درمان دارویی یا جراحی ریفلاکس (GERD) باعث بهبود یا رفع متاپلازی مری بارت نمی‌شود و پایش باید ادامه یابد.

علایم هشدار دهنده سرطان مری

سرطان مری معمولاً با دیسفاژی پیشرونده تظاهر می‌یابد که ابتدا به جامدات است و به سرعت مایعات را نیز درگیر می‌کند. سایر علائم شامل کاهش وزن شدید و خشونت صدا (ناشی از درگیری عصب راجعه حنجره) است. علاوه بر مری بارت، عوامل خطر دیگر شامل بیماری سلیاک، آشالازی، مصرف سیگار و الکل هستند.

بیمار ۶۰ ساله‌ای با سابقه طولانی سوزش سردل که اکنون دچار دیسفاژی به جامدات شده و ۱۰ کیلوگرم وزن کم کرده است، باید سریعاً جهت رد سرطان مری تحت آندوسکوپی قرار گیرد.

واژگان کلیدی

مری بارت
تغییر بافت پوششی مری از سنگفرشی به استوانه‌ای روده‌ای در اثر ریفلاکس مزمن.
سلول‌های گابلت
سلول‌های یقه ای که وجود آن‌ها در بیوپسی مری، تاییدکننده متاپلازی روده‌ای و مری بارت است.
دیسپلازی
تغییرات غیرطبیعی سلولی که مرحله‌ای قبل از سرطانی شدن کامل بافت است.

اشتباه‌های رایج

  • اشتباه است که فکر کنیم مهمترین عارضه مری بارت تنگی مری است؛ خطر اصلی آن آدنوکارسینوم مری است.
  • به غلط تصور می‌شود در صورت یافتن مری بارت بدون دیسپلازی، باید هر ۶ ماه آندوسکوپی انجام شود؛ فاصله صحیح ۳ تا ۵ سال است.
  • نباید تصور کرد دیسپلازی شدید فوراً به معنای جراحی رزکسیون است؛ ابتدا تایید توسط پاتولوژیست دوم ضروری است.

جمع‌بندی این مفهوم

  • مری بارت نتیجه متاپلازی استوانه‌ای اپیتلیوم مری است و در آندوسکوپی نمای قرمز مخملی دارد.
  • مهمترین اهمیت بالینی مری بارت، پتانسیل بالای آن برای پیشرفت به سمت آدنوکارسینوم مری است.
  • پایش مری بارت بدون دیسپلازی هر ۳ تا ۵ سال انجام می‌شود.
  • دیسفاژی پیشرونده همراه با کاهش وزن در سن بالا، قویاً مطرح‌کننده بدخیمی مری است.
  • بیماری سلیاک و مصرف سیگار از عوامل خطر شناخته شده برای سرطان مری هستند.

نکتهٔ تکمیلی

جالب است بدانید که نوع سرطان مری در دهه‌های اخیر تغییر کرده است. در گذشته «کارسینوم سلول سنگفرشی (SCC)» که با سیگار و الکل مرتبط است شایع‌ترین بود، اما امروزه با افزایش چاقی و ریفلاکس، شیوع «آدنوکارسینوم مری» که از بستر مری بارت منشأ می‌گیرد، به شدت افزایش یافته است. این موضوع اهمیت پایش دقیق بیماران مبتلا به ریفلاکس مزمن را بیش از پیش نشان می‌دهد.

التهابات عفونی و دارویی مری (ازوفاژیت)

ازوفاژیت یا التهاب مری می‌تواند علل مختلفی از جمله عفونت‌ها، داروها و عوامل آلرژیک داشته باشد. علامت کلیدی که ازوفاژیت‌های عفونی و دارویی را از ریفلاکس ساده متمایز می‌کند، ادینوفاژی (درد هنگام بلع) شدید و حاد است.

ازوفاژیت عفونی و دارویی

شایع‌ترین علت ازوفاژیت عفونی در افراد HIV مثبت، کاندیدا است که با فلوکونازول درمان می‌شود. ادینوفاژی در عفونت‌های ویروسی (HSV و CMV) بسیار شدیدتر از کاندیدا است. ازوفاژیت دارویی (Pill Esophagitis) در اثر تماس مستقیم قرص با مخاط ایجاد می‌شود. داروهایی مانند بیس‌فسفونات‌ها (آلندرونات) و تتراسیکلین‌ها (از جمله داکسی‌سایکلین) شایع‌ترین علل هستند.

برای پیشگیری از ازوفاژیت دارویی، دارو باید با آب فراوان بلعیده شود و بیمار حداقل ۳۰ دقیقه بعد در وضعیت نشسته یا ایستاده بماند.

ازوفاژیت ائوزینوفیلیک (EoE)

یک بیماری التهابی مزمن است که در بزرگسالان دیسفاژی (به ویژه گیر کردن غذا) شایع‌ترین علامت آن است. تشخیص با مشاهده بیش از ۱۵ تا ۲۵ ائوزینوفیل در فیلد میکروسکوپی (HPF) از بیوپسی مری تایید می‌شود.

نوع بیماریعلامت اصلیدرمان انتخابی
کاندیداییدیسفاژیفلوکونازول
ائوزینوفیلیکگیر کردن غذاPPI و سپس کورتیکواستروئید موضعی
داروییادینوفاژی حادقطع دارو و هیدراتاسیون

واژگان کلیدی

ادینوفاژی
احساس درد در هنگام بلع که نشانه التهاب عمیق یا عفونی مری است.
ازوفاژیت دارویی
التهاب موضعی ناشی از گیر کردن یا تماس مستقیم قرص با دیواره مری.
فلوتیکازون
کورتیکواستروئید موضعی که در صورت عدم پاسخ به PPI در ازوفاژیت ائوزینوفیلیک تجویز می‌شود.

اشتباه‌های رایج

  • اشتباه است که فکر کنیم جایگزینی داکسی‌سایکلین با تتراسیکلین مانع ازوفاژیت می‌شود؛ هر دو از یک خانواده و آسیب‌زا هستند.
  • به غلط تصور می‌شود ادینوفاژی در ریفلاکس اسید شایع و شدید است؛ در حالی که این درد شدید مختص عفونت یا آسیب دارویی است.
  • تصور نادرست این است که در ازوفاژیت ائوزینوفیلیک بلافاصله استروئید سیستمیک شروع می‌شود؛ ابتدا PPI دو بار در روز درمان انتخابی است.

جمع‌بندی این مفهوم

  • ادینوفاژی شدید و حاد مطرح‌کننده ازوفاژیت عفونی یا دارویی است، نه ریفلاکس ساده.
  • فلوکونازول درمان خط اول ازوفاژیت کاندیدایی است که شایع‌ترین عفونت مری در نقص ایمنی محسوب می‌شود.
  • بیس‌فسفونات‌ها و تتراسیکلین‌ها از علل اصلی ازوفاژیت دارویی هستند و نباید پیش از خواب مصرف شوند.
  • در ازوفاژیت ائوزینوفیلیک، تراکم ائوزینوفیل‌ها در لایه مخاطی بیش از ۱۵ عدد در هر HPF است.
  • درمان ازوفاژیت ائوزینوفیلیک با PPI شروع شده و در موارد مقاوم از استروئیدهای موضعی بلعیدنی استفاده می‌شود.

نکتهٔ تکمیلی

در مورد ازوفاژیت ائوزینوفیلیک، یک اصطلاح جالب در آندوسکوپی وجود دارد: مری حلقوی (Ringed Esophagus). در این وضعیت مری شبیه به نای دیده می‌شود و حلقه‌های متعددی در آن ظاهر می‌گردد. جالب‌تر اینکه درمان این بیماری نه تنها با دارو، بلکه با «رژیم غذایی حذفی» هم انجام می‌شود، چرا که بسیاری از این بیماران در واقع به یک ماده غذایی خاص (مثلاً گندم یا لبنیات) حساسیت آلرژیک دارند که باعث جلب ائوزینوفیل‌ها به مری می‌شود.

اختلالات ساختاری: دیورتیکول، فتق و وب‌های مری

ناهنجاری‌های ساختاری مری شامل فتق‌های دیافراگمی، بیرون‌زدگی‌های دیواره (دیورتیکول) و تنگی‌های حلقوی است که تظاهرات بالینی متفاوتی دارند.

دیورتیکول زنکر (Zenker's Diverticulum)

این یک دیورتیکول کاذب است که در سمت خلفی مری گردنی ایجاد می‌شود. علایم بارز آن شامل دیسفاژی، بوی بد دهان (هالیتوز) ناشی از تخمیر غذای مانده، و رگورژیتاسیون غذای هضم نشده (به ویژه هنگام دراز کشیدن) است. تشخیص با باریوم سوآلو قطعی می‌شود.

در دیورتیکول زنکر، آندوسکوپی باید با احتیاط بسیار انجام شود، زیرا خطر سوراخ شدن دیواره دیورتیکول وجود دارد.

فتق هیاتال و حلقه‌ها

فتق هیاتال به دو نوع کشویی (Sliding) و پاراازوفاژیال تقسیم می‌شود. در نوع کشویی، GE Junction به بالای دیافراگم می‌رود و ریفلاکس شایع است. در نوع پاراازوفاژیال، محل اتصال معده به مری در جای خود می‌ماند اما فوندوس معده در کنار مری به بالا می‌آید. حلقه شاتزکی یک تنگی مکانیکی در انتهای مری است که فقط باعث دیسفاژی به جامدات می‌شود.

بیماری که از آنمی فقر آهن و دیسفاژی شاکی است و در مری فوقانی وی وب (Web) مشاهده شده، مبتلا به سندرم پلامر-وینسون است و خطر سرطان مری در وی بالا می‌باشد.

واژگان کلیدی

دیورتیکول کاذب
بیرون‌زدگی که فقط شامل لایه‌های مخاط و زیرمخاط است (مانند دیورتیکول زنکر).
فتق کشویی
شایع‌ترین نوع فتق دیافراگم که با افزایش ریفلاکس همراه است.
سندرم پلامر-وینسون
ترکیب آنمی فقر آهن، دیسیفاژی و وب‌های مخاطی در مری فوقانی.

اشتباه‌های رایج

  • اشتباه است که دیورتیکول زنکر را در قسمت قدامی مری بدانیم؛ این دیورتیکول همیشه خلفی است.
  • به غلط تصور می‌شود حلقه شاتزکی دیسفاژی به مایعات هم می‌دهد؛ در حالی که این یک تنگی مکانیکی است و فقط مانع عبور جامدات می‌شود.
  • اشتباه است که نمای Bird Beak را برای سندرم پلامر-وینسون بدانیم؛ این نما مختص آشالازی است.

جمع‌بندی این مفهوم

  • دیورتیکول زنکر در خلف مری گردنی ایجاد شده و با بوی بد دهان و رگورژیتاسیون مشخص می‌شود.
  • باریوم سوآلو روش تشخیصی ارجح برای دیورتیکول زنکر و وب‌های مری است.
  • فتق هیاتال کشویی (Sliding) برخلاف نوع پاراازوفاژیال، موجب جابجایی GE Junction به بالای دیافراگم می‌شود.
  • سندرم پلامر-وینسون شامل وب مری، آنمی فقر آهن و گلوسیت است و خطر سرطان را افزایش می‌دهد.
  • حلقه شاتزکی یک انسداد مکانیکی (نه عملکردی) است که دیسفاژی متناوب به جامدات ایجاد می‌کند.

نکتهٔ تکمیلی

بسیاری از افراد فتق هیاتال کشویی دارند و حتی از آن بی‌خبرند، چرا که این نوع فتق لزوماً نیاز به جراحی ندارد و با کنترل ریفلاکس مدیریت می‌شود. اما در مقابل، فتق پاراازوفاژیال پتانسیل خطرناکی برای «گیر افتادن» یا ولولوس (پیچ‌خوردگی) معده در قفسه سینه دارد. با اینکه بیمار ممکن است ریفلاکس نداشته باشد، اما به دلیل خطر انسداد ناگهانی، این نوع فتق اغلب نیاز به مداخله جراحی دارد.

بیماری‌های عصبی-عضلانی و اسکلرودرمی مری

مری می‌تواند تحت تأثیر بیماری‌های سیستمیک قرار گیرد. این درگیری‌ها با توجه به اینکه عضلات مخطط (بالای مری) یا عضلات صاف (پایین مری) را درگیر کنند، علایم متفاوتی ایجاد می‌کنند.

دیسفاژی اوروفارنژیال

این نوع دیسفاژی ناشی از بیماری‌های عصبی-عضلانی (مانند سکته مغزی، MS، پارکینسون و میاستنی گراو) است. علایم آن شامل مشکل در شروع بلع، سرفه، حالت خفگی و برگشت غذا از بینی است. روش تشخیصی ارجح برای این بیماران ویدئو ازوفاگوگرام است.

دیسفاژی اوروفارنژیال با «دیس‌آرتری» (اختلال تکلم) و صدای دو دماغی همراه است، اما اسکلرودرمی هرگز دیسفاژی اوروفارنژیال نمی‌دهد.

اسکلرودرمی مری

در اسکلرودرمی، عضلات صاف (۲/۳ تحتانی مری) دچار آتروفی می‌شوند. یافته‌های مانومتری شامل کاهش شدید تون LES (برخلاف آشالازی) و فقدان پریستالتیسم در بخش تحتانی است. این وضعیت منجر به ریفلاکس بسیار شدید و دیسفاژی همزمان به جامدات و مایعات می‌شود. درمان انتخابی برای ازوفاژیت در این بیماران PPI است.

ویژگیاسکلرودرمیدیسفاژی عضلانی (مانند سکته)
محل درگیریعضله صاف (پایین)عضله مخطط (بالا/حلق)
تون LESبسیار پایینطبیعی
برگشت از بینیندارددارد

واژگان کلیدی

اسکلرودرمی
بیماری سیستمیک که باعث کاهش تون LES و اختلال پریستالتیسم مری می‌شود.
دیس‌آرتری
اختلال در تکلم که اغلب با دیسفاژی اوروفارنژیال همراه است.
ویدئو ازوفاگوگرام
تصویربرداری پویا که مرحله دهانی-حلقی بلع را ارزیابی می‌کند.

اشتباه‌های رایج

  • به غلط تصور می‌شود عدم وجود سوزش سردل، اسکلرودرمی را رد می‌کند؛ در حالی که شدت علائم ممکن است متغیر باشد.
  • اشتباه است که فکر کنیم اسکلرودرمی باعث دیسفاژی در شروع بلع و سرفه می‌شود؛ این علائم مختص دیسفاژی اوروفارنژیال هستند.
  • به غلط اسکلرودرمی جزو علل دیسفاژی اوروفارنژیال طبقه‌بندی می‌شود؛ اسکلرودرمی فقط دیسفاژی ازوفاژیال (مری) می‌دهد.

جمع‌بندی این مفهوم

  • دیسفاژی اوروفارنژیال ناشی از اختلال در شروع بلع است و با سرفه و برگشت غذا از بینی مشخص می‌شود.
  • علل اصلی دیسفاژی اوروفارنژیال شامل سکته مغزی، MS، پارکینسون و پلی‌میوزیت هستند.
  • اسکلرودرمی باعث کاهش فشار LES و فقدان حرکات دودی در ۲/۳ تحتانی مری می‌گردد.
  • در باریوم سوآلو اسکلرودرمی، ریفلاکس آزاد ماده حاجب و مری متسع بدون حرکت دیده می‌شود.
  • درمان انتخابی برای ریفلاکس شدید در بیماران اسکلرودرمی، مهارکننده‌های پمپ پروتون (PPI) است.

نکتهٔ تکمیلی

در بیماری اسکلرودرمی، مری تنها بخشی از ماجراست. این بیماران به دلیل «بی‌کفایتی کامل» اسفنکتر تحتانی مری، با شدیدترین نوع ریفلاکس روبرو هستند که اصطلاحاً می‌تواند مری را به یک «لوله سفت و بی‌تحرک» تبدیل کند. جالب است که علیرغم شدت ریفلاکس، برخی از این بیماران به دلیل کاهش حساسیت اعصاب مری، ممکن است سوزش سردل شدیدی حس نکنند، اما در معاینات، آسیب‌های شدیدی در مخاط مری آن‌ها دیده می‌شود.

خلاصهٔ درس

بیماری‌های مری را بشناسید!

Gastroenterology · Esophagus

بیماری ریفلاکس معده (GERD)

  • علائم تیپیک: سوزش سردل و رگورژیتاسیون؛ بدون هشدار ← شروع تجربی PPI
  • نشانه خارج مری (سرفه): دوز دو برابر PPI به مدت ۸ تا ۱۲ هفته
  • سنجش ارتباط علائم با ریفلاکس: pH متری ۲۴ ساعته مری
  • وجود علائم هشدار (دیسفاژی، کاهش وزن) ← آندوسکوپی فوری
  • باکلوفن: کاهش شل‌شدن‌های گذرای LES؛ مناسب در موارد مقاوم
GERD
برگشت محتویات معده به مری که موجب علائم یا آسیب می‌شود

نکته: آنتی‌موسکارینی‌ها مثل کلیدینیوم سی با کاهش فشار LES باعث تشدید ریفلاکس می‌شوند.

آشالازی و اختلالات حرکتی مری

  • آشالازی: دیسفاژی پیشرونده جامد و مایع و رگورژیتاسیون غذای هضم‌نشده
  • تشخیص قطعی آشالازی: مانومتری مری (شل نشدن LES و فقدان حرکات دودی)
  • باریوم سوآلو: نمای نوک پرنده در آشالازی و نمای پیچی در DES
  • اسپاسم منتشر مری: دیسفاژی متناوب و درد قفسه سینه با LES طبیعی
  • درمان آشالازی: نیفدیپین زیرزبانی یا نیترات؛ جراحی میوتومی هلر
آشالازی
عدم شل شدن LES و فقدان پریستالتیسم در تنه مری

نکته: فقدان حباب هوای معده در رادیوگرافی قفسه سینه، از نشانه‌های کمکی آشالازی است.

مری بارت و سرطان مری

  • مری بارت: تغییر اپیتلیوم سنگفرشی به متاپلازی استوانه‌ای روده‌ای
  • مری بارت پیش‌ساز اصلی آدنوکارسینوم مری است و نیاز به پایش دارد
  • پایش مری بارت: در صورت عدم وجود دیسپلازی، هر ۳ تا ۵ سال
  • تایید دیسپلازی بیوپسی مری بارت توسط پاتولوژیست دوم الزامی است
  • سرطان مری: دیسفاژی پیشرونده (ابتدا جامد سپس مایع) و کاهش وزن شدید
مری بارت
تغییر بافت پوششی مری از سنگفرشی به استوانه‌ای روده‌ای

نکته: امروزه با افزایش ریفلاکس، شیوع آدنوکارسینوم مری از سرطان سنگفرشی پیشی گرفته است.

انواع التهاب مری (ازوفاژیت)

  • افتراق ازوفاژیت عفونی/دارویی از ریفلاکس: ادینوفاژی شدید و حاد
  • ازوفاژیت کاندیدایی: شایع‌ترین عفونت در HIV؛ درمان با فلوکونازول
  • ازوفاژیت دارویی (آلندرونات/تتراسیکلین): مصرف دارو فقط با آب فراوان
  • پیشگیری از آسیب دارویی: عدم مصرف قبل خواب و ایستاده ماندن ۳۰ دقیقه
  • ازوفاژیت ائوزینوفیلیک (EoE): >۱۵ ائوزینوفیل در HPF؛ درمان با PPI
ادینوفاژی
درد هنگام بلع که نشانه التهاب عمیق یا عفونی مری است

نکته: در ازوفاژیت ائوزینوفیلیک، مری حلقوی (شبیه نای) و رژیم غذایی حذفی از یافته‌های مهم بالینی است.

اختلالات ساختاری و سیستمیک مری

  • دیورتیکول زنکر: دیورتیکول کاذب خلفی؛ تشخیص با باریوم سوآلو
  • فتق کشویی همراه ریفلاکس؛ نوع پاراازوفاژیال نیازمند جراحی
  • پلامر-وینسون: آنمی فقر آهن، دیسفاژی و وب‌های مری فوقانی
  • دیسفاژی اوروفارنژیال: سرفه و برگشت غذا از بینی در شروع بلع
  • اسکلرودرمی مری: کاهش شدید تون LES و فقدان حرکات دودی بخش تحتانی
سندرم پلامر-وینسون
آنمی فقر آهن، دیسفاژی و وب‌های مخاطی مری

نکته: فتق پاراازوفاژیال به دلیل خطر ولولوس و انسداد ناگهانی، اغلب نیازمند جراحی است.

نکات کلیدی آزمون

  • رگورژیتاسیون از علائم شایع GERD است، نه نشانه هشدار برای آندوسکوپی
  • در آشالازی ریفلاکس اسید بسیار نادر است، نه شایع (به علت بسته بودن LES)
  • پایش مری بارت بدون دیسپلازی هر ۳ تا ۵ سال است، نه هر ۶ ماه
  • ادینوفاژی شدید مختص عفونت یا آسیب دارویی است، نه ریفلاکس ساده اسید
  • دیورتیکول زنکر همواره خلفی است، نه در دیواره قدامی مری
  • اسکلرودرمی فقط دیسفاژی مری می‌دهد، نه دیسفاژی اوروفارنژیال (حلق)

یک تست از این درس

خودت را بسنج

در مدیریت و پایش بیماران مبتلا به مری بارت (Barrett esophagus)، کدام رویکرد بالینی با استانداردهای علمی مطابقت دارد؟

  1. در صورت گزارش دیسپلازی با هر درجه‌ای، تایید یافته توسط پاتولوژیست مجرب دوم الزامی است و در صورت رد آن، پایش هر ۳ تا ۵ سال انجام می‌گردد.
  2. در مری بارت فاقد دیسپلازی، تکرار آندوسکوپی و بیوپسی هر سال توصیه می‌شود و فوندوپلیکاسیون جراحی به پسرفت مخاط بارت کمک شایانی می‌کند.
  3. یافتن دیسپلازی شدید نشان‌دهنده لزوم انجام فوری ازوفاژکتومی بدون نیاز به پایش پاتولوژی دوم است و درمان دارویی با PPI ممنوع می‌باشد.
  4. در بیمار مبتلا به مری بارت بدون دیسپلازی، انجام آندوسکوپی پیگیری هر ۶ ماه توصیه می‌شود و پیگیری با روش مانومتری مری سودمندتر است.
دیدن پاسخ و توضیح

پاسخ درست: گزینه ۱

در مری بارت، گزارش دیسپلازی (چه خفیف و چه شدید) همواره باید توسط پاتولوژیست مجرب دوم تایید گردد. در صورت عدم وجود دیسپلازی، پروتکل پایش شامل انجام آندوسکوپی و بیوپسی هر ۳ تا ۵ سال است، بنابراین گزینه اول صحیح است. بررسی سایر گزینه‌ها: گزینه دوم: در موارد فاقد دیسپلازی پایش هر ۳ تا ۵ سال است و درمان‌های دارویی یا جراحی ریفلاکس تاثیری در پسرفت مری بارت ندارند. گزینه سوم: دیسپلازی شدید نیز نیاز به تایید پاتولوژی دوم دارد و درمان‌های کمتر تهاجمی (مانند ابلیشن) نیز مطرح هستند؛ همچنین PPI در کنترل علائم ریفلاکس این بیماران کاربرد دارد و ممنوع نیست. گزینه چهارم: پایش هر ۶ ماه مخصوص موارد پس از درمان یا موارد خاص دیسپلازی است و مانومتری نقشی در پایش مری بارت ندارد.

درس‌های دیگر این بخش · گوارش