ارتباط شیمیایی

4 مفهوم در این درس

آزمونک سریع

با چند پرسش تصادفی، آمادگی‌ات را بسنج

در حال آماده‌سازی آزمونک…

ماهیت پیک‌های شیمیایی و دسته‌بندی آن‌ها

ارتباط میان یاخته‌ها در جانداران عمدتاً از طریق مولکول‌هایی به نام پیک شیمیایی صورت می‌گیرد. این پیک‌ها بر اساس مسافتی که برای رسیدن به یاخته هدف طی می‌کنند، به دو دسته اصلی تقسیم می‌شوند: پیک‌های کوتاه‌برد (مانند ناقل‌های عصبی) و پیک‌های دوربرد (مانند هورمون‌ها).

پیک‌های کوتاه‌برد

این پیک‌ها در فضای بین‌یاخته‌ای آزاد شده و بر یاخته‌های مجاور یا بسیار نزدیک اثر می‌گذارند. ناقل‌های عصبی شناخته‌شده‌ترین نوع پیک کوتاه‌برد هستند که در محل سیناپس عمل می‌کنند. نکته مهم این است که همه پیک‌های کوتاه‌برد لزوماً ناقل عصبی نیستند؛ مثلاً اینترفرون نوع ۱ یا هیستامین نیز پیک کوتاه‌برد محسوب می‌شوند اما از نورون ترشح نمی‌شوند.

پیک‌های دوربرد

هورمون‌ها پیک‌های دوربردی هستند که معمولاً توسط دستگاه درون‌ریز تولید شده و برای رسیدن به هدف، وارد جریان خون می‌شوند. این پیک‌ها مسافت طولانی‌تری را نسبت به ناقل‌های عصبی طی می‌کنند.

ویژگیپیک کوتاه‌بردپیک دوربرد
مسافت طی شدهبسیار کوتاهطولانی
ورود به خون✗✓
مثالناقل عصبیهورمون

تمامی پیک‌های شیمیایی، صرف‌نظر از نوعشان، ابتدا به فضای بین‌یاخته‌ای (مایع میان‌بافتی) آزاد می‌شوند. همچنین خروج آن‌ها از یاخته تولیدکننده معمولاً به روش برون‌رانی (اگزوسیتوز) و با مصرف انرژی ATP انجام می‌پذیرد.

واژگان کلیدی

پیک شیمیایی
مولکولی که پیام را بین یاخته‌ها منتقل کرده و با اتصال به گیرنده اختصاصی، فعالیت یاخته هدف را تغییر می‌دهد.
ناقل عصبی
نوعی پیک شیمیایی کوتاه‌برد که از انتهای آکسون نورون ترشح شده و در محل سیناپس بر یاخته پس‌سیناپسی اثر می‌گذارد.
هورمون
پیک شیمیایی دوربردی که از یاخته‌های درون‌ریز ترشح شده و از طریق خون به یاخته‌های هدف می‌رسد.

اشتباه‌های رایج

  • اشتباه است که فکر کنیم تمام پیک‌های کوتاه‌برد توسط نورون‌ها ساخته می‌شوند؛ برخی مانند هیستامین از یاخته‌های دیگر ترشح می‌شوند.
  • همه مواد پروتئینی ترشح شده به خون هورمون نیستند؛ مثلاً پروتئین‌هایی مثل آلبومین یا فیبرینوژن هورمون محسوب نمی‌شوند.
  • پیک‌های کوتاه‌برد هرگز وارد جریان خون نمی‌شوند و در فضای بین‌یاخته‌ای عمل می‌کنند.

جمع‌بندی این مفهوم

  • پیک‌های شیمیایی بر اساس مسافت انتقال به دو گروه کوتاه‌برد و دوربرد تقسیم می‌شوند.
  • تمامی پیک‌های شیمیایی برای خروج از یاخته تولیدکننده از روش برون‌رانی و مصرف ATP استفاده می‌کنند.
  • پیک‌های کوتاه‌برد مانند ناقل‌های عصبی در فضای بین‌یاخته‌ای عمل کرده و وارد خون نمی‌شوند.
  • پیک‌های دوربرد یا هورمون‌ها برای جابه‌جایی در بدن الزماً وارد جریان خون (بخش خوناب) می‌شوند.
  • مایع میان‌بافتی اولین محل پذیرای تمامی پیک‌های شیمیایی پس از ترشح است.

نکتهٔ تکمیلی

جالب است بدانید که برخی مولکول‌ها در بدن «دو شخصیتی» هستند! مثلاً نوراپینفرین هم می‌تواند به عنوان یک ناقل عصبی (پیک کوتاه‌برد) در سیناپس‌ها عمل کند و هم به عنوان یک هورمون (پیک دوربرد) توسط غدد فوق‌کلیه به خون ترشح شود. تفاوت عملکرد آن‌ها فقط در مسیری است که طی می‌کنند تا به هدف برسند.

سازوکار عمل پیک‌ها و گیرنده‌های اختصاصی

پیک‌های شیمیایی تنها بر یاخته‌هایی اثر می‌گذارند که دارای گیرنده اختصاصی برای آن پیک باشند. این رابطه شبیه به مدل قفل و کلید است؛ یعنی هر گیرنده فقط به یک نوع پیک خاص متصل شده و باعث تغییر فعالیت پروتئین‌های یاخته هدف می‌شود.

محل قرارگیری گیرنده‌ها

گیرنده‌ها بسته به نوع پیک شیمیایی می‌توانند در دو محل قرار داشته باشند: روی سطح غشای یاخته یا درون سیتوپلاسم/هسته. ناقل‌های عصبی معمولاً به گیرنده‌های سطح غشا متصل می‌شوند و وارد یاخته نمی‌شوند، در حالی که برخی هورمون‌ها (مانند استروئیدها) وارد سیتوپلاسم می‌شوند.

اتصال پیک شیمیایی به گیرنده، بر اساس میل شیمیایی بوده و بدون مصرف انرژی زیستی (ATP) انجام می‌شود.

اثر بر فعالیت یاخته

پس از اتصال پیک به گیرنده، شکل فضایی پروتئین گیرنده تغییر کرده و این امر منجر به تغییر در نفوذپذیری غشا به یون‌ها یا تغییر در فعالیت آنزیم‌های درون یاخته‌ای می‌شود. به عنوان مثال، انقباض ماهیچه‌ها (چه توسط ناقل عصبی و چه هورمون) همواره با تغییر نفوذپذیری غشای یاخته ماهیچه‌ای به یون‌ها همراه است.

در نایژک‌های انتهایی، ماهیچه‌های صاف دارای گیرنده‌هایی برای هر دو نوع پیک کوتاه‌برد و دوربرد هستند تا بتوانند در شرایط مختلف قطر مجاری تنفسی را تنظیم کنند.

واژگان کلیدی

گیرنده اختصاصی
پروتئینی در سطح یا داخل یاخته هدف که مکمل ساختار فضایی یک پیک شیمیایی خاص است.
تغییر شکل فضایی
تغییر در ساختار سه بعدی پروتئین گیرنده پس از اتصال به پیک، که ماشه پاسخ یاخته‌ای را می‌کشد.
یاخته هدف
یاخته‌ای که به دلیل داشتن گیرنده مناسب، قادر به دریافت پیام یک پیک شیمیایی خاص است.

اشتباه‌های رایج

  • گمان نکنید یک گیرنده می‌تواند به چندین هورمون مختلف متصل شود؛ هر گیرنده کاملاً اختصاصی عمل می‌کند.
  • برخلاف ترشح پیک که انرژی‌خواه است، اتصال آن به گیرنده نیازی به مصرف ATP ندارد.
  • همه پیک‌ها وارد سیتوپلاسم نمی‌شوند؛ ناقل‌های عصبی فقط از بیرون بر غشا اثر می‌گذارند.

جمع‌بندی این مفهوم

  • پیک‌های شیمیایی فقط بر یاخته‌های دارای گیرنده اختصاصی اثر مستقیم می‌گذارند.
  • اتصال پیک به گیرنده منجر به تغییر شکل فضایی پروتئین گیرنده و آغاز پاسخ می‌شود.
  • گیرنده‌ها ممکن است در سطح غشا (برای اکثر پیک‌ها) یا داخل یاخته (برای برخی هورمون‌ها) باشند.
  • اتصال پیک به گیرنده بر اساس میل شیمیایی و بدون صرف انرژی صورت می‌گیرد.
  • تغییر نفوذپذیری غشا به یون‌ها، پاسخ رایج یاخته‌های تحریک‌پذیر مثل ماهیچه‌ها به پیک‌هاست.

نکتهٔ تکمیلی

آیا می‌دانستید برخی سموم مرگبار با اشغال گیرنده‌های اختصاصی عمل می‌کنند؟ مثلاً سم بوتولینوم (بوتاکس) یا سم مار، با نشستن روی گیرنده‌های ناقل عصبی در محل اتصال عصب به ماهیچه، اجازه نمی‌دهند پیک واقعی به گیرنده برسد. نتیجه این رقابت، فلج شدن ماهیچه‌هاست چون قفل گیرنده توسط کلید اشتباهی مسدود شده است.

ساختار دستگاه درون‌ریز و ترشح هورمونی

دستگاه درون‌ریز شامل مجموعه‌ای از یاخته‌ها و غدد درون‌ریز است که با ترشح هورمون‌ها، فعالیت‌های بدن را تنظیم می‌کنند. برخلاف غدد برون‌ریز که ترشحات خود را به مجرا می‌ریزند، یاخته‌های درون‌ریز ترشحات خود را به محیط داخلی (مایع میان‌بافتی و سپس خون) آزاد می‌کنند.

انواع واحدهای درون‌ریز

واحدهای تولیدکننده هورمون همیشه به شکل غدد متمرکز نیستند. یاخته‌های درون‌ریز می‌توانند به صورت پراکنده در اندام‌هایی مانند معده (ترشح گاسترین) یا دوازدهه (ترشح سکرتین) وجود داشته باشند. همچنین برخی نورون‌ها (یاخته‌های عصبی) توانایی تولید هورمون را دارند؛ این نورون‌ها برخلاف اکثر یاخته‌های اپیتلیال، روی غشای پایه قرار نمی‌گیرند.

هورمون‌ها برای خروج از یاخته سازنده باید از غشای فسفولیپیدی آن عبور کنند که این فرآیند معمولاً با مصرف انرژی همراه است.

مسیر انتقال و هدف

هورمون‌ها پس از ترشح وارد خون شده و توسط خوناب به سراسر بدن می‌روند. برخی هورمون‌ها مانند هورمون‌های تیروئیدی، پس از ورود به خون حتی بر خود یاخته‌های خونی یا یاخته‌های مجاور نیز اثر می‌گذارند و لزوماً نیازی به دو بار عبور از دیواره رگ برای رسیدن به این اهداف ندارند.

هورمون گاسترین مثالی از اثر موضعی در اندام محل ترشح است؛ این هورمون از یاخته‌های پراکنده در معده ترشح شده و از طریق خون بر یاخته‌های دیگر همان معده اثر می‌گذارد.

واژگان کلیدی

غده درون‌ریز
مجموعه‌ای متمرکز از یاخته‌های درون‌ریز که هورمون خود را مستقیماً به محیط داخلی ترشح می‌کنند.
یاخته‌های درون‌ریز پراکنده
یاخته‌های منفردی در بافت‌های مختلف (مثل لوله گوارش) که هورمون ترشح می‌کنند اما ساختار غده‌ای ندارند.
غشای پایه
لایه پروتئینی که یاخته‌های پوششی بر آن مستقرند؛ اما یاخته‌های درون‌ریز عصبی روی آن قرار نمی‌گیرند.

اشتباه‌های رایج

  • اشتباه است که فکر کنیم تمام هورمون‌ها در ریبوزوم ساخته می‌شوند؛ هورمون‌های استروئیدی از جنس لیپید هستند و در شبکه آندوپلاسمی صاف سنتز می‌شوند.
  • فرض نکنید دستگاه درون‌ریز شامل یاخته‌های برون‌ریز هم می‌شود؛ این دو سیستم کاملاً از هم متمایز هستند.
  • هیچ پیک شیمیایی (هورمون یا ناقل) هرگز وارد مجرای غدد برون‌ریز نمی‌شود.

جمع‌بندی این مفهوم

  • دستگاه درون‌ریز از غدد متمرکز و یاخته‌های درون‌ریز پراکنده تشکیل شده است.
  • یاخته‌های درون‌ریز عصبی (نورون‌ها) برخلاف یاخته‌های غده‌ای، روی غشای پایه قرار ندارند.
  • برخی اندام‌ها مانند معده و روده باریک همزمان دارای عملکرد گوارشی و یاخته‌های درون‌ریز پراکنده هستند.
  • هورمون‌ها لزوماً بر اندام‌های دور اثر نمی‌گذارند و می‌توانند بر یاخته‌های مجاور یا همان اندام محل ترشح اثر کنند.
  • همه یاخته‌های بدن (حتی برون‌ریزها) موادی مثل CO2 را به خون می‌ریزند، اما این مواد پیک شیمیایی محسوب نمی‌شوند.

نکتهٔ تکمیلی

شاید جالب باشد که بدانید قلب ما فقط یک پمپ برای خون نیست، بلکه یک غده درون‌ریز هم هست! برخی یاخته‌های دهلیز قلب در پاسخ به افزایش فشار خون، هورمونی به نام ANP ترشح می‌کنند که به کلیه‌ها می‌رود و جلوی بازجذب سدیم را می‌گیرد تا فشار خون پایین بیاید. این نشان می‌دهد که یاخته‌های درون‌ریز می‌توانند در غیرمنتظره‌ترین نقاط بدن حضور داشته باشند.

فرومون‌ها، غدد نمکی و اسکلت محوری

در کنار دستگاه درون‌ریز، ابزارهای شیمیایی و ساختاری دیگری برای بقا و ارتباط وجود دارد. فرومون‌ها موادی هستند که از غدد برون‌ریز ترشح شده و از طریق مجاری به بیرون از بدن جاندار رها می‌شوند تا بر رفتارهای افراد هم‌گونه اثر بگذارند.

تنظیم محیط داخلی در جانوران

برخی جانوران مانند خزندگان و پرندگان دریایی برای دفع نمک اضافی، بجای تکیه کامل بر کلیه، از غدد نمکی استفاده می‌کنند. این غدد برون‌ریز نزدیک اندام‌های حس ویژه مثل چشم یا زبان قرار دارند و نمک را به صورت محلول غلیظ دفع می‌کنند.

فرومون‌ها برخلاف هورمون‌ها هرگز وارد جریان خون نمی‌شوند و هدف آن‌ها جانداری دیگر است، نه یاخته‌های درون بدن خود جاندار.

نکات تکمیلی اسکلت و حرکت

ارتباطات شیمیایی اغلب منجر به پاسخ‌های حرکتی می‌شود. برای مثال، انقباض ماهیچه‌های متصل به اسکلت محوری (مثل جناغ سینه و دنده‌ها) تحت کنترل پیک‌های کوتاه‌برد انجام می‌شود. استخوان جناغ با استخوان‌های ترقوه و دنده‌ها مفصل شده و در حرکات تنفسی نقش ایفا می‌کند.

مادهمبدأمقصد
هورموندرون‌ریزداخل بدن
فرومونبرون‌ریزخارج از بدن
ترشح نمکغدد نمکیخارج از بدن

واژگان کلیدی

فرومون
پیک شیمیایی مترشحه از غدد برون‌ریز که وظیفه ارتباط بین جانداران یک گونه را بر عهده دارد.
غده نمکی
غده‌ای برون‌ریز در برخی مهره‌داران که محلول نمکی بسیار غلیظ را به منظور حفظ تعادل اسمزی دفع می‌کند.
جناغ سینه
استخوانی در بخش جلویی قفسه سینه که جزو اسکلت محوری بوده و محل اتصال عضلات تنفسی است.

اشتباه‌های رایج

  • اشتباه رایج این است که فرومون‌ها را نوعی هورمون بدانیم؛ در حالی که هورمون درون‌ریز و فرومون برون‌ریز است.
  • گردش خون مضاعف (دو بار عبور خون از قلب) در پرندگان و پستانداران دیده می‌شود و نباید آن را با سیستم‌های ساده‌تر اشتباه گرفت.
  • دفع نمک از غدد نمکی به صورت جامد نیست، بلکه به صورت یک محلول بسیار غلیظ انجام می‌شود.

جمع‌بندی این مفهوم

  • فرومون‌ها توسط غدد برون‌ریز ساخته شده و برای اثر بر جانداران دیگر به بیرون بدن ترشح می‌شوند.
  • غدد نمکی در جانورانی با گردش خون مضاعف (مثل پرندگان دریایی) نزدیک اندام‌های حس ویژه قرار دارند.
  • انقباض ماهیچه‌های ارادی اسکلت محوری توسط پیک‌های کوتاه‌برد (ناقل‌های عصبی) تحریک می‌شود.
  • استخوان جناغ بخشی از اسکلت محوری است که با دنده‌ها و ترقوه مفصل می‌شود.
  • تولید و ترشح فرومون‌ها و سایر مواد ترشحی نیاز به صرف انرژی در یاخته‌های سازنده دارد.

نکتهٔ تکمیلی

فرومون‌ها در دنیای حشرات معجزه می‌کنند! مثلاً یک پروانه ماده می‌تواند با آزاد کردن مقدار ناچیزی فرومون، پروانه‌های نر را از فاصله چندین کیلومتری به سمت خود جذب کند. این در حالی است که هورمون‌ها در بدن انسان نهایتاً چند سانتی‌متر یا متر سفر می‌کنند تا به هدف برسند.

خلاصهٔ درس

پیام‌رسان شیمیایی؛ از یاخته تا یاخته

Biology · Chemical Communication

دو دسته پیک شیمیایی

  • پیک‌ها بر اساس مسافت انتقال به کوتاه‌برد و دوربرد تقسیم می‌شوند
  • کوتاه‌برد: در فضای بین‌یاخته‌ای اثر می‌کند ← وارد خون نمی‌شود
  • دوربرد (هورمون): الزاماً وارد جریان خون می‌شود تا به هدف برسد
  • خروج پیک‌ها از یاخته: معمولاً با برون‌رانی (اگزوسیتوز) و مصرف ATP
پیک شیمیایی (Chemical Messenger)
مولکول ارتباطی بین یاخته‌ها با گیرنده اختصاصی

نکته: نوراپینفرین «دو شخصیتی» است: در سیناپس پیک کوتاه‌برد، و از غده فوق‌کلیه پیک دوربرد (هورمون) است.

گیرنده اختصاصی و سازوکار عمل

  • هر پیک فقط بر یاخته‌ای اثر می‌گذارد که گیرنده اختصاصی دارد (مدل قفل و کلید)
  • اتصال پیک به گیرنده: بر اساس میل شیمیایی، بدون مصرف ATP
  • پس از اتصال: شکل فضایی گیرنده تغییر کرده ← پاسخ یاخته آغاز می‌شود
  • ناقل عصبی ← گیرنده روی سطح غشا؛ برخی هورمون‌ها ← گیرنده داخل سیتوپلاسم
  • پاسخ رایج ماهیچه: تغییر نفوذپذیری غشا به یون‌ها
یاخته هدف (Target Cell)
یاخته‌ای که گیرنده مناسب پیک را داشته باشد

نکته: سم بوتولینوم (بوتاکس) با نشستن روی گیرنده‌های ناقل عصبی، اجازه نمی‌دهد پیک واقعی برسد و ماهیچه فلج می‌شود.

دستگاه درون‌ریز؛ هورمون و منشأ

  • دستگاه درون‌ریز: غدد متمرکز + یاخته‌های درون‌ریز پراکنده در اندام‌ها
  • یاخته‌های درون‌ریز عصبی (نورون) ← روی غشای پایه قرار نمی‌گیرند
  • معده و دوازدهه: هم گوارش، هم ترشح هورمون (گاسترین، سکرتین)
  • هورمون می‌تواند بر یاخته همان اندام محل ترشح هم اثر کند (مثال: گاسترین)
غده درون‌ریز (Endocrine Gland)
غده‌ای که هورمون را مستقیم به محیط داخلی ترشح می‌کند

نکته: قلب هم غده درون‌ریز است! دهلیز قلب در پاسخ به فشار خون بالا، هورمون ANP ترشح می‌کند که کلیه را تنظیم می‌کند.

فرومون، غده نمکی و اسکلت محوری

  • فرومون: از غدد برون‌ریز به بیرون بدن ← اثر بر جاندار هم‌گونه، نه یاخته‌های خود
  • فرومون ← هرگز وارد خون نمی‌شود؛ هورمون ← از طریق خون عمل می‌کند
  • غدد نمکی (برون‌ریز) در خزندگان و پرندگان دریایی: دفع نمک به صورت محلول غلیظ
  • انقباض ماهیچه اسکلت محوری ← کنترل پیک کوتاه‌برد (ناقل عصبی)
  • جناغ سینه: اسکلت محوری، مفصل با دنده‌ها و ترقوه
فرومون (Pheromone)
پیک شیمیایی برون‌ریز برای ارتباط بین افراد یک گونه

نکته: پروانه ماده با چند میکروگرم فرومون، نرها را از چند کیلومتری جذب می‌کند؛ هورمون‌ها چنین دامنه‌ای ندارند.

نکات کلیدی

  • همه پیک‌های کوتاه‌برد، ناقل عصبی نیستند (هیستامین و اینترفرون نوع ۱ هم کوتاه‌بردند)
  • ترشح پیک: انرژی‌خواه (ATP)؛ اتصال پیک به گیرنده: بدون ATP
  • یاخته‌های غیردرون‌ریز هم موادی به خون می‌ریزند (CO₂)، اما این مواد هورمون نیستند
  • فرومون = برون‌ریز (خارج بدن)؛ هورمون = درون‌ریز (داخل بدن)؛ این دو را اشتباه نگیرید
  • غده نمکی دفع نمک را به شکل محلول غلیظ انجام می‌دهد، نه به شکل جامد
  • همه موادِ پروتئینی در خون هورمون نیستند؛ آلبومین و فیبرینوژن هورمون محسوب نمی‌شوند

یک تست از این درس

خودت را بسنج

در ارتباط با چگونگی انتشار و اثرگذاری پیک‌های شیمیایی در محیط داخلی بدن انسان، کدام مورد درست است؟

  1. هر پیکِ شیمیاییِ واردشده به محیط داخلی لزوماً توانایی عبور از بین یاخته‌های دیوارهٔ مویرگ را دارد، ابتدا به فضای بین‌یاخته‌ای ترشح می‌شود و شکل فضایی گیرندهٔ پروتئینی را تغییر می‌دهد.
  2. تمامی پیک‌های شیمیایی برای هدایت پیام خود وارد فضای بین‌یاخته‌ای می‌شوند، تنها بر یاخته‌های دارای گیرندهٔ اختصاصی اثر مستقیم دارند و برخی قادر به خروج از دیوارهٔ رگ‌های خونی نیستند.
  3. پیک‌های دوربرد برای رسیدن به یاخته‌های هدفِ خود لزوماً نیاز به عبور از دستگاه گردش مواد ندارند، با اتصال به گیرنده‌های غشایی یا درون‌یاخته‌ای فعالیت می‌کنند و شکل فضاییِ گیرنده را تغییر می‌دهند.
  4. اتصال تمامی پیک‌های شیمیایی به گیرنده‌های اختصاصیِ خود نیازمند صرف مستقیمِ انرژی زیستیِ یاخته است، منجر به ایجاد پاسخِ مناسبِ یاخته‌ای می‌شود و تغییراتی را در میزان فعالیت پروتئین‌های هدف ایجاد می‌نماید.
دیدن پاسخ و توضیح

پاسخ درست: گزینه ۲

همهٔ پیک‌های شیمیایی حداقل باید وارد فضای بین‌یاخته‌ای (مایع میان‌بافتی) شوند تا پیام خود را منتقل کنند و تنها بر یاخته‌هایی که گیرندهٔ اختصاصی آن پیک را دارند اثر می‌گذارند. همچنین برخی از پیک‌ها مانند ناقل‌های عصبی وارد خون نشده و توانایی عبور از دیوارهٔ مویرگ‌ها را ندارند. بنابراین گزینه ۲ درست است. بررسی سایر گزینه‌ها: گزینه ۱: ناقل‌های عصبی که به مایع میان‌بافتی ترشح می‌شوند، توانایی عبور از دیوارهٔ مویرگ‌ها را ندارند. گزینه ۳: پیک‌های دوربرد (هورمون‌ها) برای انتقال به سراسر بدن و رسیدن به یاخته‌های هدف دوردست لزوماً وارد جریان خون شده و به دستگاه گردش مواد نیاز دارند. گزینه ۴: اتصال پیک‌های شیمیایی به گیرنده بر اساس تمایل شیمیایی خودبه‌خودی بوده و نیازی به صرف مستقیم انرژی زیستی (ATP) ندارد.

درس‌های دیگر این بخش · زیست یازدهم