اختلالات جنسی

آندروژن‌های جنینی (به ویژه تستوسترون) نقش حیاتی در مردانه‌سازی مغز جنین بازی می‌کنند. اگر در طول بازه زمانی حساس هفته ششم تا پایان ماه سوم بارداری، مغز جنین در معرض سطح نامناسبی از این هورمون‌ها قرار گیرد، ممکن است در بزرگسالی فرد با وجود داشتن جنسیت زیستی مشخص، دچار ملال جنسیتی (تضاد میان جنسیت زیستی و احساس روانی هویت جنسی) شود. این شواهد نشان می‌دهد که حتی هویت جنسی روانی نیز دارای پایه‌های زیست‌شناختی پیش از تولد بسیار نیرومندی است.

تحقیقات هری هارلو بر روی میمون‌های رزوس نشان داد میمون‌هایی که در انزوای کامل اجتماعی و بدون تماس با مادر یا همسالان خود رشد کرده بودند، در بزرگسالی نه تنها در برقراری روابط اجتماعی ناتوان بودند، بلکه قادر به انجام رفتارهای جنسی بهنجار و جفت‌گیری طبیعی نیز نبودند. این یافته‌ها اهمیت تعاملات اجتماعی اولیه را در پایه‌ریزی رفتارهای جنسی و عاطفی پستانداران به تصویر کشید و نشان داد که رفتار جنسی صرفاً یک غریزه زیستی خام نیست، بلکه به شدت تحت تأثیر یادگیری‌های اجتماعی دوران کودکی قرار دارد.

یکی از یافته‌های جالب بالینی در خصوص اختلال علاقه/برانگیختگی جنسی زنان این است که زنان جوان‌تر هنگام مواجهه با کاهش میل جنسی، نسبت به زنان مسن‌تر، استرس و ناراحتی روانی بسیار بیشتری را گزارش می‌کنند. جامعه‌شناسان و روان‌شناسان بر این باورند که این تفاوت ناشی از انتظارات فرهنگی و فشارهای اجتماعی مرتبط با روابط زناشویی در سنین جوانی است، در حالی که در سنین بالاتر، پذیرش طبیعی تغییرات هورمونی و کاهش تدریجی نیازهای جنسی به عنوان بخشی از فرآیند پیری، از شدت اضطراب و ناراحتی زنان می‌کاهد.

یکی از نمونه‌های تاریخی جالب بالینی در خصوص کژکاری‌های جنسی مردان، عقده مادونا - پوتانا است که زیگموند فروید آن را توصیف کرد. فروید معتقد بود که این پدیده ریشه در عدم توانایی مرد در ادغام دو جریان احساسی «عشق صمیمانه» و «شهوت جنسی» دارد. مردی که با این عقده مواجه است، شریک جنسی خود را در یکی از دو دسته قرار می‌دهد: یا او را مانند «مادر مقدس» پاک و منزه می‌داند که لمس شهوانی او گناه است، یا او را همچند یک «فاحشه» بی‌ارزش می‌پندارد که تنها با او می‌تواند لذت شهوانی را تجربه کند. درمان این پدیده نیازمند بازسازی روابط عاطفی و شناختی بیمار نسبت به شریک زندگی‌اش است.

یکی از نمونه‌های کلاسیک تبیین رفتاری انحرافات جنسی، آزمایش‌های شرطی‌سازی اولیه است. در این دیدگاه، اگر اولین تجارب ارگاسم یک نوجوان به صورت تصادفی با یک شیء خاص (مثلاً یک نوع کفش یا پارچه مشخص) یا یک موقعیت غیرمعمول همزمان شود، ممکن است بر اساس یادگیری شرطی فعال، آن شیء به عنوان محرک شرطی برانگیختگی جنسی تثبیت شود. درمانگران رفتاری با استفاده از همین اصل در جهت عکس، تلاش می‌کنند با روش‌هایی مانند بیزاردرمانی یا شرطی‌سازی مجدد ارگاسمی، پیوند میان محرک نابهنجار و پاسخ ارگاسم را تضعیف کرده و پیوند جدیدی با محرک‌های بهنجار برقرار سازند.

مفهوم «خود زن‌پنداری» یا Autogynephilia که توسط ری بلانچارد مطرح شد، تبیین‌کننده این موضوع است که چگونه برخی مردان دگرجنس‌خواه بدون نیاز به حضور فیزیکی یک زن، با شبیه‌سازی ذهنی یا فیزیکی ویژگی‌های زنانه در خود، به ارضای جنسی می‌رسند. در مقابل، جان مانی در تحقیقات خود در مورد قاتلین شهوانی (Erotophonophilia) دریافت که این افراد معمولاً نوعی «تجزیه روانی» شدید را تجربه می‌کنند؛ به طوری که در زندگی روزمره ممکن است افرادی کاملاً آرام و موجه به نظر برسند، اما در شرایط خاص، بخش تجزیه‌شده و تاریک شخصیت آن‌ها که با سادیسم شدید و فانتزی‌های مرگبار همراه است، کنترل رفتارشان را به دست می‌گیرد.

مطالعات کلاسیک رابرت استولر بر روی شکل‌گیری هویت جنسی نشان داد که نوزادان از بدو تولد تحت تأثیر واکنش‌های والدین و برچسب‌های کلامی قرار دارند. او فرآیند شکل‌گیری هویت جنسی اولیه را یک فرآیند غیرقابل بازگشت می‌دانست که پس از ۴ سالگی به سختی تغییر می‌کند. نکته جالب دیگر در پژوهش‌های مرتبط با جراحی‌های تطبیق جنسیت این است که با وجود رضایت بالایی که بیماران پس از جراحی ابراز می‌کنند، نرخ خودکشی ۲ درصدی پس از عمل نشان می‌دهد که جراحی به تنهایی نمی‌تواند تمام فشارهای روانی و اجتماعی، از جمله طرد خانوادگی و انگ‌های اجتماعی را که تراجنسیتی‌ها با آن مواجه هستند، حل کند؛ این امر بر اهمیت حمایت‌های روان‌شناختی پس از عمل تأکید می‌ورزد.